katil olmak

Henüz 7 yaşındaydım ve babamın kapıyı çalmasıyla annemin çığlıklarını duyardım.
12 yaşımda kendime kararlar almıştım ve 14 yaşında ben yaptım.
Babam öldü, günlerden pazardı ve soğuk bir mart sabahı,
Binbir Bıçak darbesi sırtında..
Ben yaptım.
Sonra kalkıp en sevdiği sandalyeye bağlayıp yaktım.
Küllerini birama katıp içtim.
Babam kafa yaptı, işe yaradı.
Babam sevilmiyordu, hatta hiç sevilmiyordu.
Yanımda yeri yoktu, aklımda yeri yoktu. Ruhumda, gönlümde yeri yoktu.
Ve hiçbir zaman cebinde parası yoktu.
Gırtlağımda alınteri yoktu, yoktu.
Düşerdim, ağlardım yoktu.
Sevişirdim, kirlenirdim yoktu.
Ve ben bilmiyordum pazar kahvaltılarının tadını.
Bilmiyordum çocuk olmasını.
Bilmiyordum birinin iş çıkışı cebindeki çikolatayı sakladığının kanıtı sırıtışını.
Ve babam da bilmiyordu baba olmasını !

Ben katil olmasını öğrendim zamanla, o ceset olmasını.

|Nursen Yıldırım

VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.20_1166]
Rating: 0 (from 0 votes)
Bu yazıyı Beğendiyseniz lütfen sadece kendinize saklamayın, paylaşın!